Pistacje od wieków znane są w Azji Południowo-Wschodniej, gdzie uprawia się je już od około dwóch tysięcy lat. W antycznej Europie wielkim przysmakiem były owoce blisko spokrewnionego drzewa, dużo mniejsze i pozbawione okrywy, jednak pistacje, jakie znamy dzisiaj, do Europy dotarły nie wcześniej niż w średniowieczu.

Azjatycki przysmak
Orzeszki pistacjowe to nic innego, jak owoce pistacji właściwej (Pistacia vera), niewysokiego, dorastającego do 10 m wysokości drzewa, które naturalnie występuje głównie na górzystych terenach Turkmenistanu, Iranu i Afganistanu.

Owoce te, zebrane w wiechy, mają postać owalnego pestkowca przypominającego nieco oliwkę. Zewnętrzna niejadalna okrywa w miarę dojrzewania zmienia barwę z zielonej na żółtą i purpurową, a w końcu pęka i odpada. Wewnątrz owocu znajduje się pestka, a w niej jadalne, charakterystycznie zielone wnętrze.

Co się kryje w łupince?
Poza oczywistymi walorami kulinarnymi pistacje wykazują także szereg właściwości zdrowotnych. Ostatnie badania wykazały, że zawarte w nich kwasy tłuszczowe bardzo skutecznie podwyższają poziom korzystnego, a obniżają niekorzystnego cholesterolu w krwi. Ma to znaczący wpływ w przeciwdziałaniu miażdżycy i innym chorobom układu krwionośnego.

Pistacje jada się na surowo lub uprażone i osolone, charakteryzują się delikatnym smakiem i wyjątkowym aromatem. Mają także ogromne zastosowanie w przemyśle spożywczym i cukierniczym, nie tylko jako składnik lodów, ale też budyniów, tortów, ciast, marcepanów czy baklaw.