Legenda o mnichu i szogunie
Zwyczaj organizowania ceremonii parzenia herbaty zrodził się między XIV a XVI wiekiem. Legenda głosi, iż przyczynił się do tego szogun Ashikaga Yoshimitsu oraz mnich buddyjski Murata Mokichi. Mnich ten został usunięty z dwóch klasztorów, ponieważ nie potrafił opanować senności. Chcąc temu zaradzić, pił nieustannie herbatę, która tę senność miała rozwiać. Zazwyczaj pił ją w samotności, ale z biegiem czasu zaczął zapraszać najbliższych przyjaciół. Za każdym razem podawał ją ze szczególnym rytuałem, dbając o duchową atmosferę spotkań.
 
Wieść o tym, że pewien mnich raczy ludzi herbatą w tak wyjątkowy sposób, szybko dotarła do szoguna, a ten kazał przyprowadzić do siebie słynnego mnicha. Niebawem Murata dotarł na miejsce i opowiedział o swoim zwyczaju. A że Ashikaga był kolekcjonerem ceramicznych naczyń i do tego wyjątkowo wrażliwy na subtelności sztuki i religii, szybko przysposobił sobie ten zwyczaj, który od tej pory błyskawicznie rozszedł się po kraju. Ashikaga, podobnie jak mnich, zapraszał znajomych i podawał herbatę w swych ceramicznych arcydziełach, które ci za każdym razem podziwiali z zachwytem.
 
Pawilon herbaciany
Według zwyczaju ceremonia picia i parzenia zielonej herbaty maccha może odbywać się tylko w specjalnie do tego zbudowanym pawilonie herbacianym. Jego konstrukcja, choć winna być prosta, to jednak zazwyczaj jest bardzo droga, bo wykonana z najlepszego gatunku drewna. Pawilon musi znajdować się w zadbanym ogrodzie, którego uroki mają poznawać goście podczas ceremonii. Wejście do pawilonu jest wyjątkowo małe (nie więcej niż 80 cm wysokości i 70 cm szerokości), symbolizuje równość wszystkich gości. Wnętrze nawiązuje do buddyjskiej zasady wabi i sabi - jest proste, ubogie, stonowane w kolorycie, z kunsztowną kompozycją kwiatową. W centralnym punkcie usytuowana jest wnęka, a tuż obok mata, na której gospodarz parzy herbatę. 
 
Przebieg ceremonii
Zanim gospodarz zaprosi gości do wnętrza pawilonu, przebywają oni w ogrodzie podziwiając jego urok i wspaniałe rośliny. Sygnał gongu oznacza, iż goście mogą wejść do środka. Po wejściu zbliżają się do wnęki, przeznaczonej do eksponowania przedmiotów. Zazwyczaj jest to zwój z wykaligrafowaną sentencją, którą goście winni są przeczytać i usiąść wokół paleniska. Następnie wchodzi gospodarz, a gość honorowy wstaje i dziękuje mu za zaproszenie oraz przygotowywanie ceremonii. Rozpoczynają się rozmowy związane tylko z ceremonią. Goście rozmawiają o zdobionych naczyniach ceramicznych i przedmiocie, umieszczonym we wnęce. W dalszej kolejności podany jest lekki poczęstunek z ryżu, warzyw i ryb. Niekiedy podaje się gościom także sake.
 
Po tej części ceremonii goście wychodzą do ogrodu, a gospodarz przygotowuje się do dalszej części ceremonii. Po powrocie do pawilonu wszystkich zaskakuje zmieniony wystrój wnętrza, zazwyczaj eksponowana jest kompozycja kwiatowa w wazonie, którą goście oglądają, po czym ponownie zasiadają wokół paleniska. W tym czasie mistrz ceremonii zagotowuje wodę w czajniczku, w którym dzwonią kawałki miedzi, przeciera czarki i łyżeczką z bambusa sypie po 3 łyżeczki do każdej. Następnie zalewa wodą i uciera specjalnym pędzelkiem parzące się liście herbaty. Jako pierwsza podana jest herbata koicha w jednej tylko czarce, z której pije kolejno każdy gość. Dopiero potem każdy otrzymuje własną czarkę z herbatą usucha. Ostatki wypada wypić siorbiąc. Na koniec gość honorowy wstaje i ponownie dziękuje za całą ceremonię.