|
|
Dziewczęta musiały pracować w absolutnym milczeniu i codziennie zmieniać jedwabne rękawiczki, które ubierały jedynie po to, by nie uszkodzić delikatnych listków wierzchołkowych.
Współcześnie przepisy dotyczące zbioru herbaty nie są tak bardzo restrykcyjne, ale dla lepszych gatunkowo białych herbat liście nadal zrywane są ręcznie. Reguła jest prosta: pączek oraz pierwszy i drugi listek wierzchołkowy, to jedyne części krzewu camellia sinensis, które mają prawo znaleźć się w białej herbacie.
Wczesną wiosną, gdy krzewy herbaciane na plantacjach położonych w prowincji Fujian wypuszczają młode pędy, a pączki nie są jeszcze w pełni rozwinięte, przeprowadza się pierwsze zbiory. Zerwane liście wystawia się na działanie słońca, ale nie zwija się ich, tak jak w przypadku innych herbat, tylko ogranicza ich przetwarzanie, by nie sfermentowały i zachowały swoją naturalną świeżość.
Sekret białej herbaty tkwi właśnie w elegancji jej smaku. Każdy, kto choć raz miał okazję jej spróbować, nie zapomni łagodnej słodyczy i subtelnej cierpkości, które pozostawiła na jego podniebieniu. Delikatna, biała herbata różni się jednak od swojej zielonej konkurentki brakiem trawiastego posmaku. Jednym słowem, podobnie jak zrywające ją dziewczyny, jest czysta i właśnie z tego względu należy obchodzić się z nią delikatnie.
Dlatego do zaparzenia używamy wody miękkiej, a napar podajemy w kruchych, porcelanowych filiżankach. Kluczem do otrzymania wysokiej jakości naparu jest zagotowanie wody do „białego wrzenia”, czyli momentu, w którym ilość pęcherzyków gwałtownie wzrasta, a powierzchnia wody ulega zmętnieniu (ok. 70°C). Taka woda jest bogata w tlen i w pełni wydobywa walory smakowe herbaty.
Biała herbata nie byłaby tym, czym jest, bez jej rozlicznych właściwości zdrowotnych. Napar, oprócz sporej ilości witaminy C, zawiera końską dawkę polifenoli, dzięki którym ma właściwości antyoksydacyjne (opóźniające proces starzenia i zmniejszające ryzyko zachorowań na raka). Wzmacnia również układ odpornościowy.
Ponadto najnowsze badania ujawniły, że biała herbata jest w 100% bardziej skuteczna od herbaty czarnej i zielonej w wysuszaniu wolnych rodników, które powodują zmarszczki. Z tego powodu wzbudziła żywe zainteresowanie przemysłu kosmetycznego, co zwiększyło ceny tej i tak najdroższej herbaty na świecie.
Yin Zhen (Srebrna Igła) – to najbardziej ceniona i najbardziej poszukiwana biała herbata. Składa się jedynie z nierozwiniętych pączków, które pokryte są puszystymi włoskami. Yin Zhen uprawia się na niewielkich i wyspecjalizowanych plantacjach położonych w górzystym regionie prowincji Fujian na południu Chin. Odznacza się świeżymi aromatami srebrnych pączków i krystaliczną barwą. Z oczywistych względów pija się ją tylko przy wyjątkowych okazjach.
Pai Mu Tan (Biała Piwonia) – na podium najlepszych białych herbat zajmuje drugie miejsce. Od białej herbaty Yin Zhen różni się tym, że oprócz pączków, składa się również z pierwszych listków wierzchołkowych. Uprawia się ją w prowincjach Fuijan i Anhui, a od lat 80-tych, również w indyjskim stanie Darjeeling i w Nepalu. Białą piwonię pija się częściej niż Yin Zhen, ponieważ jest tańsza.
Shou Mei – trzecia najlepsza biała herbata składa się z pierwszych i drugich listków wierzchołkowych krzewów. Uprawia się ją w prowincjach Fujian i Guangxi. Ponieważ liście Shou Mei zrywane są później, niż liście Pai Mu Tan, może mieć ciemniejszą barwę. W smaku przypomina łagodniejsze herbaty Oolong.
|
|
 |
|
|
|
Warning: Invalid argument supplied for foreach() in /www/www.foody.pl/include/travelplanet_pion_pre.php on line 129
|
|
