Występujący w stanie dzikim w basenie Morza Śródziemnego rozmaryn znany był już w starożytnym Egipcie, Grecji i Rzymie, a stamtąd stosunkowo szybko dotarł do Europy Północnej i Zachodniej. W dawnej Polsce wytwarzano z niego syrop i wino oraz używano w celach leczniczych - miał przedłużać młodość i pomagać zachować urodę. Do dzisiaj w Prowansji wyrabia się z rozmarynu aromatyczny i wysoko ceniony miód. Obecnie w Polsce uprawia się go jednak rzadko. Ta wieloletnia roślina o postaci krzewu może osiągać nawet trzy metry wysokości. Niezwykle aromatyczne pędy i liście zawierają duże ilości olejków lotnych, garbników, flawonoidów, a także kwasów organicznych i innych złożonych związków.
JAK HODOWAĆ?
Rozmaryn lekarski Rosmarinus officinalis
Wysokość: 50 – 150 cm
Roślina wieloletnia, zimozielona
Smak i aromat: dość silny, lekko cieprpki
Zastosowanie: kulinarne
UPRAWA
Stanowisko: nasłonecznione, gdyż nie znosi niskich temperatur.
Gleba: lekka, przepuszczalna, sucha, nieco wapienna. Nie lubi gleb zakwaszonych.
Rozmnażanie: najlepiej rozmnażać przez sadzonkowanie od lipca do sierpnia. Poprzez sianie, latem i bezpośrednio do gruntu. W początkowych dwóch miesiącach należy zapewnić stałą wilgotność ziemi.
Pielęgnacja: w przypadku sadzonek, dobrze jest dodatkowo obrywać pędy wierzchołkowe, gdyż zapobiega to rozrostowi wzwyż i przyczyni się do zagęszczenia rośliny. Jeśli hodujemy rozmaryn w doniczkach, to co roku należy przesadzać rozmaryn do większych doniczek i uzupełnić świeżą glebą. Na zimę przenosi się go pomieszczenia (folia, szklarnia), aby zabezpieczyć przed mrozem. Przy mrozie –9OC roślina całkowicie przemarza. Dobrze rośnie w sąsiedztwie szałwi. Nie lubi nadmiaru wody. Podlewać skromnie i niezbyt często.
Zbiór: maj – wrzesień. Najlepiej ziele ścinać 10 cm nad ziemią.
Przechowywanie: najskuteczniejszym sposobem przechowania rozmarynu jest suszenie całych gałązek. Po ususzeniu trzeba oddzielić liście od gałązek. Wysuszone liście przechowujemy w papierowej lub płóciennej torebce.
