Szparagi - Warzywa - Kulinaria

Szparag był ceniony już przed wiekami. W starożytnym Rzymie uchodził za szczególny przysmak. W II w. p.n.e powstał pierwszy poradnik pod tytułem „O gospodarstwie wiejskim”, które stanowi ciekawe źródło wiedzy na temat uprawy szparagów. W średniowieczu szparagi były już bardzo popularne wśród elit, ale ich uprawa obywała się głównie w przyklasztornych ogródkach. Mnisi szybko docenili to warzywo jako roślinę o wartościach leczniczych. Nazwa szparag pochodzi od greckiego słowa asparagos – młody pęd.

Należy do rodziny szparagowatych, roślin zaliczanych do jednoliściennych. Rośnie pod ziemią, gdzie wytwarza kłącze z pąkami i korzeniami. Wyrastające na powierzchni pędy, to z botanicznego punktu widzenia, podziemny pędy. Dla prawidłowego wzrostu potrzebuje pulchnych i przepuszczalnych gleb oraz ciepłego klimatu. Kolor pędów szparagu zmienia się – dopóki są przykryte ziemią, dopóty są białe, po wycięciu zielenieją.

Sezon na świeże szparagi trwa od marca do końca czerwca. Świeżość szparaga można poznać po połyskującej skórce, zwartej główce i soczystym miąższu. Należy także zwrócić uwagę na płaszczyznę cięcia, czy nie jest przypadkiem szara i wyschnięta. Zakupione szparagi, należy najszybciej jak to możliwe zjeść, gdyż świeże nie nadają się do długiego przechowywania. Można je jednak mrozić i marynować.

Szparagi są bogatym źródłem witaminy K i kwasu foliowego, który warunkuje prawidłowy rozwój płodu i funkcjonowanie ciałek krwi.Mają także działanie bakteriobójcze i zapobiegają powstawaniu chorób nowotworowych. Na układ trawienny wpływają pobudzająco i regulująco.

Przed ugotowaniem szparagów bielonych, trzeba je obrać najlepiej specjalnie do tego przeznaczonym nożem. Gotuje się je w całości z odrobiną soli i masła. Czas gotowania wynosi ok. 15- 20 m. Ugotowane podaje się najczęściej z bułką tartą lub sosem. Z odciętych zdrewniałych końcówek można ugotować smaczną zupę.