Seler - Warzywa - Kulinaria

Seler jest odwiecznie związany z basenem Morza Śródziemnego, a początkowo ceniono go głównie jako lek – jego uprawa w celach leczniczych sięga IX wieku p.n.e. Antyczni Grecy byli zdania, że nasiona tej rosnącej na słonych, nadmorskich glebach rośliny mają zbawienne działanie, przeciwdziałając grypie, przeziębieniom czy nawet artretyzmowi. Rzymianie z kolei większą wagę przykładali do jej kulinarnej wartości. Historia selera od tego czasu głównie związana jest z Italią, ponieważ to właśnie Włosi w XVII wieku drogą selekcji uzyskali rośliny o zwartych, dorodnych pędach, a także wyeliminowali charakterystyczną dla dzikiego selera gorycz i bardzo silną woń.

Ta spokrewniona z marchwią, dwuletnia roślina poza basenem Morza Śródziemnego naturalnie występuje również w Europie Zachodniej i Środkowej, zachodniej Azji, południowej Afryce i Etiopii, a także Ameryce Południowej. Z bulwiastego korzenia wyrasta długa (sięgająca jednego metra) łodyga, z której biorą swój początek liście oraz baldaszkowate kwiatostany. Jadalną częścią są długie i zgrubiałe, mięsiste ogonki liściowe.

Kupowane przez nas selery powinny być sprężyste i żywozielone. Aromatyczne ogonki liściowe można jeść na surowo (na przykład wypełnione nadzieniem) lub ugotowane jak szparagi – są na tyle smaczne i pożywne, że często podaje się je jako samodzielne danie. Stanowią także nieoceniony składnik sałatek, bardzo dobrze komponują się z ananasem. Listki można stosować podobnie jak natkę pietruszki, choć ze względu na silny aromat trzeba ich używać ostrożniej.