Papryka pochodzi z Ameryki Północnej. Już 2000 lat temu była uprawiana w Peru. Do Europy przybyła dzięki hiszpańskim konkwistadorom, a w XVI w. była już tu uprawiana. Co prawda większość papryk potrzebuje do rozwoju ciepłego klimatu, ale u nas także hoduje się ją zarówno w szklarniach, jak i w gruncie. Obecnie najwięcej papryki uprawia się w krajach bałkańskich, szczególnie na Węgrzech, w Grecji i Hiszpanii.
Papryka jest rośliną roczną, osiąga wysokość maksymalnie 90 cm a z jej białych kwiatów powstają owoce typu jagoda. W zależności od odmiany papryki, istnieją różne kolory i typy kwiatów. Owoce są gładkie i mają błyszczącą skórkę. Wewnątrz znajdują się małe i liczne nasiona, osadzone na środkowym łożysku. Owoce papryki mają zazwyczaj kulisty lub podłużny kształt, kolor jest zielony, żółty, czerwony, pomarańczowy czasem nawet ciemnofioletowy. Na całym świecie rośnie wiele rodzajów papryki o najróżniejszych kształtach i rozmiarach, najczęściej spotykaną jest papryka słodka o nieco grubszej skórce i długości ok. 15 cm, oraz papryka ostra o cieńszej skórce, niewielkim rozmiarze i wydłużonym kształcie.
Kupując paprykę trzeba zwrócić uwagę przede wszystkim na to, czy jest świeża - nie jest zmatowiała, zwiotczała i pomarszczona. Świeża dobra papryka ma jędrną i błyszczącą skórkę. Niestety, papryka słodka nie należy do trwałych warzyw, dlatego trzeba ją jak najszybciej spożyć. Szczelnie zamkniętą lub owiniętą w folię można jeszcze kilka dni przechowywać w lodówce. Można ją bez problemu także mrozić, marynować na słodko-kwaśno, kwasić lub suszyć.
Paprykę można jeść na surowo jako składnik surówek lub na ciepło – gotowaną, pieczoną z nadzieniem mięsnym. Małą ostrą paprykę można zastosować jako dodatek do różnych dań w celu nadania im pikantności. Jednak w przypadku ostrych papryk należy pamiętać, że znajdujące się w środku pestki są najpikantniejsze, dlatego najlepiej je usunąć, zanim papryczkę doda się do potrawy.
