|
|
Jadano ją na słodko, słono, kwaśno i gorzko. Stanowiła zarówno przystawkę, danie główne, jak i deser. Spotykano ją pod postacią zwykłych tart, niewielkich tarteletek i bekonowych quich. Sekret popularności tarty na całym świecie kryje się w jej charakterze: jest przysmakiem dla wszystkich i ze wszystkim. Jadają ją zarówno wybredni smakosze, jak i proletariusze smaku. Podaje się ją na ciepło, zimno i z wszelkimi dodatkami, jakie można sobie wyobrazić. Zanim jednak tarta stała się znana poza granicami Francji, przebyła bardzo długą drogę… Więcej…
W kraju swojego pochodzenia tarta doczekała się wielu regionalnych odmian. Jedną z bardziej znanych jest wynaleziona w Lamotte-Beuvron Tarte Tatin, czyli specjalna tarta z farszem jabłkowym, której receptura strzeżona jest przez założone ponad sto lat temu stowarzyszenie (La Confrérie des Lichonneux de Tarte Tatin). Innymi, równie słynnymi odmianami tarty jest quiche lorraine- najbardziej znany specjał Lotaryngii, alzacka Tartes flambées- cienka tarta z bekonem, cebulą i śmietaną, pissaladière- sławna tarta z Prowansji, dekorowana sardelami w oliwie i czarnymi oliwkami, oraz normandzka Tarte aux pommes. Oprócz regionalnych tart i quich, z którymi trudno konkurować we własnej kuchni, istnieją też uniwersalne - takie, które z powodzeniem możemy podać biesiadnikom. W końcu czy jesteśmy w stanie wyobrazić sobie lepszy deser, niż tarta cytrynowa (tarte au citron) lub tarteletki czekoladowe (tartelettes au chocolat)? Więcej…
|
 |
|
|
|
