|
|
NAZWA ŁAC. Thymus vulgaris
GATUNEK BOTANICZNY rodzina wargowych POCHODZENIE pochodzi z obszaru Morza Śródziemnego UPRAWA obecnie uprawiana jest nie tylko w Europie, ale także w Azji i Afryce OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA Tymianek rośnie maksymalnie do wysokości ok. 30 cm. Znany od tysięcy lat, znalazł zastosowanie zarówno w kuchni jak i w ziołolecznictwie. Zawiera stosunkowo duże ilości olejku eterycznego, a w nim przeszło połowę stanowią związki fenolowe (tymol), garbniki, flawonoidy, kwasy organiczne, żywice, cukry i liczne sole mineralne oraz substancje gorzkie. Początkowo ziele to uprawiali Egipcjanie i Grecy, później, w XI w. dotarło do Środkowej Europy i było uprawiane przez mnichów. Jego właściwości smakowe i lecznicze są wykorzystywane do dziś. WŁAŚCIWOŚCI LECZNICZE Główne działanie tymianku polega na właściwościach bakteriobójczych i wykrztuśnych. Niszczy bakterie w układzie oddechowym, przyczyniając się do leczenia chorób płuc, krtani i błon śluzowych gardła. Pobudza pracę żołądka i wydzielanie się soku trawiennego. Może być także stosowany do kąpieli odkażających. Używany zewnętrznie, jako opatrunek do niegojących się ran, działa przeciwzapalne, przeciwgrzybiczo i bakteriobójczo. ZASTOSOWANIE KULINARNE Tymianek jest przyprawą o szerokim zastosowaniu. Stanowi jeden z podstawowych składników klasycznego bouquet garni, a także ziół prowansalskich. Ma słodkawo-gorzki smak i intensywny aromat. W kuchni wykorzystuje się zarówno hodowany w ogródkach, jak i jego dziką odmianę. Do przyprawiania najczęściej stosowany jest w formie suchej, choć czasem także świeżej. Dla kuchni francuskiej i włoskiej jest charakterystyczną przyprawą. Francuzi i Włosi dodają ją do wywarów mięsnych, ostrych sosów, ciężkich zup, pieczonej kaczki, dziczyzny, królika, cielęciny, wołowiny oraz ryb. Wszyscy kucharze chętnie po niego sięgają, gdy chcą nadać lepszego smaku wędlinom, bigosowi, mielonemu mięsu, pasztetowi, serowi, sałacie, oraz potrawom z roślin strączkowych. |
 |
   
|
|
|
