NAZWA ŁAC.Laurus nobilis
POCHODZENIE prawdopodobnie Azja Mniejsza i południowe obszary Półwyspu Bałkańskiego.
UPRAWA kraje Morza Śródziemnego i wybrzeże Morza Czarnego.
OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA
Liść laurowy, nazywany także liściem bobkowym lub wawrzynem, rośnie na niskich (do 12 m), wiecznie zielonych drzewach laurowych. Dla Greków i Rzymian był on symbolem męstwa i siły, dlatego dekorowano nim głowy bohaterów, poetów i zwycięzców sportowych igrzysk. Wawrzynem aromatyzowano także wodę, w której w czasie uczt płukano ręce. Wysuszone liście nie są jedyną przyprawą, jaką otrzymuje się z drzewa laurowego – z jego owoców uzyskiwany jest także cenny olejek o balsamicznym aromacie.
WŁAŚCIWOŚCI MEDYCZNE
Liście laurowe dobrze wpływają na układ pokarmowy: pobudzają apetyt i wspomagają trawienie. Wawrzyn wykorzystywano również w leczeniu reumatyzmu, wysypki i bólów głowy. W większych dawkach ma jednak działanie narkotyczne i może wywoływać halucynacje.
ZASTOSOWANIE KULINARNE
Liście laurowe wchodzą w skład słynnego bouquet garni, a ich dodatek idealnie podkreśla smak zup, zwłaszcza grochowej, fasolowej czy żuru. Dodają wyrazistości także mięsom, przede wszystkim wołowinie i dziczyźnie, sosom, gulaszom oraz gotowanym rybom. Wawrzyn jest niezastąpionym dodatkiem do wszelkiego rodzaju marynat, używa się go również do peklowania mięsa, aromatyzowania rosołów czy do pieczeni.
Silny smak i aromat liści laurowych sprawiają, że należy stosować je z umiarem. Powinniśmy je wrzucać raczej na początku gotowania i przed podaniem wyjmować, w przeciwnym razie potrawa może nabrać gorzkiego smaku. Do słoików z marynatami z kolei nie powinno się dodawać więcej niż dwóch liści.
